Monday, April 29, 2013

Τα 3Π <Πράσινος Τουρισμός-Πράσινη Ανάπτυξη-Πράσινη Συνείδηση>


Σε μία περίοδο όπου διανύουμε μία έντονη κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μάλλον δεν βρίσκεται το περιβάλλον. Ωστόσο θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι όλα από εκεί ξεκινάνε και όλα εκεί καταλήγουν. Το περιβάλλον είναι αυτό που μας θρέφει και που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μία βιώσιμη ή μη κατάσταση και ανάπτυξη. Και εξάλλου αν δεν το προσέξεις, θα σε εκδικηθεί, όπως παρατηρούμε σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια με τις διάφορες φυσικές καταστροφές.
Το υψηλό βιοτικό επίπεδο το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αποκτήσουν, σημαίνει αυξανόμενη παραγωγή και κατανάλωση αγαθών, αγνοώντας όμως ή αδιαφορώντας για την περιβαλλοντική διάσταση του θέματος που σημαίνει ρύπανση εδάφους νερού και αέρα, καθώς και κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας και πρώτων υλών.  
Το μοντέλο ανάπτυξης που έχουν υιοθετήσει οι περισσότερες οικονομίες του πλανήτη που βασίζεται στην υπερκατανάλωση αγαθών  και την αλόγιστη χρήση των φυσικών πόρων, είναι αυτό που έχει δημιουργήσει  την οικονομική-κοινωνική κρίση, καθώς και τα περιβαλλοντικά προβλήματα. Εν ολίγοις, ακολουθούμε, ειδικά ο δυτικός κόσμος, ένα μοντέλο μη βιώσιμης ανάπτυξης, που όμως απ’ ότι φαίνεται δεν μπορεί να αποδώσει πια. Η πράσινη ανάπτυξη και η πράσινη οικονομία ίσως να είναι η μόνη διέξοδος από την παγκόσμια οικονομική κρίση και τα περιβαλλοντικά προβλήματα.
Μέχρι σήμερα λοιπόν ακολουθούμε ένα λάθος δρόμο ξοδεύοντας τα αποθέματά μας, θεωρώντας ότι αυτά είναι ανεξάντλητα. Δεν χρειάζεται να επιλέξει κανείς ανάμεσα στην οικονομία και στο περιβάλλον, καθώς αυτά είναι αλληλένδετα. Τα βιολογικά συστήματα που στηρίζουν την παγκόσμια οικονομία είναι οι καλλιέργειες, τα δάση και οι αγροί, τα οποία και προμηθεύουν την παγκόσμια οικονομία με πρώτες ύλες. Σε αυτά προστίθενται τα καύσιμα και τα αλιεύματα. Όλα αυτά μαζί αποτελούν την βάση της οικονομίας και σε αυτά στηρίζεται η κάθε οικονομική δραστηριότητα και οι περισσότερες θέσεις εργασίας. Από αυτό αντιλαμβανόμαστε ότι η οικονομία εξαρτάται απόλυτα από το περιβάλλον. Η πράσινη οικονομία στηρίζεται στην βιωσιμότητα και στην αειφορία και για την ανάπτυξή της χρειάζονται επιχειρηματικά κίνητρα, ιδιωτικό κεφάλαιο και οι κατάλληλες κυβερνητικές πολιτικές. Η Ελλάδα, όσον αφορά την πράσινη ανάπτυξη, έχει συγκριτικό πλεονέκτημα, καθώς έχει γόνιμο φυσικό περιβάλλον πολύ καλή γεωγραφική θέση και κλίμα με μεγάλη ηλιοφάνεια που εκτός από πόλο έλξης τουριστών, αποτελεί και μέσον παραγωγής ενέργειας.
Βρισκόμαστε στο προοίμιο της τρίτης μεγάλης επανάστασης, της μετάβασης στη βιώσιμη κοινωνία. Η βιομηχανική επανάσταση οδήγησε στο καπιταλιστικό πρότυπο ανάπτυξης. Τότε υπήρχε μικρή διαθεσιμότητα εργατικού δυναμικού και αφθονία φυσικών πόρων. Τώρα υπάρχει υπερπροσφορά εργατικού δυναμικού ενώ αντιμετωπίζονται προβλήματα εξάντλησης αποθεμάτων των φυσικών πόρων. Φυσικά το μοντέλο αυτό δεν γίνεται να αντιστραφεί από τη μία στιγμή στην άλλη, όμως η κατάσταση μας δείχνει ότι πρέπει να στραφούμε σε μία πιο πράσινη ανάπτυξη.  Ο επιστημονικός σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης Ντέιβιντ Κινγκ είχε πει ότι «Αν δεν ληφθούν βασικά μέτρα η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει οικονομική καθίζηση που δεν έχει προηγούμενο από την εποχή της μεγάλης κρίσης (1929-1932) και των δύο παγκοσμίων πολέμων». Και απ’ ότι φαίνεται μάλλον είχε δίκιο.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού αποτελεί και η κατάρρευση κολοσσών και προτύπων του καπιταλισμού όπως η “Lehman Brothers” και η “General Motors” που οδήγησε σε βαθύτατη οικονομική κρίση και σε απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας.
Έχει επενδυθεί μεγάλο κεφάλαιο από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την πράσινη ανάπτυξη  στο διάστημα 2007-2013, που σαν στόχο έχει την βιώσιμη ανάπτυξη, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την καταπολέμηση  της κλιματικής αλλαγής. Η παγκόσμια αγορά  για περιβαλλοντικά προϊόντα αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2020 και οι τομείς στους οποίους θα δοθεί ιδιαίτερη σημασία είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ο κατασκευαστικός-οικοδομικός κλάδος, οι μεταφορές και οι συγκοινωνίες, η γεωργία και η δασοκομία.
Στην Ελλάδα, κύριους πυλώνες της οικονομίας μας αποτελούν η ναυτιλία και ο τουρισμός. Ο τουρισμός μας κυρίως στηρίζεται στο μοντέλο του μαζικού τουρισμού των 3S (Sun, Sand, Sea)  το οποίο όμως έχει υπερκορεστεί, δημιουργώντας έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα, καθώς η ανάπτυξή του συνοδεύεται από την αλόγιστη κατανάλωση των πόρων , καταστρέφοντας περιβαλλοντικά πολλούς τουριστικούς προορισμούς στον βωμό του χρήματος και της υποτιθέμενης ανάπτυξης.  Φαίνεται λοιπόν καθαρά πια η ανάγκη να στραφούμε και σε πιο ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης με σεβασμό στο περιβάλλον. 
Ο Πράσινος τουρισμός ή οικοτουρισμός συνδέεται με την ήπια τουριστική ανάπτυξη, το σεβασμό στο περιβάλλον και την βιώσιμη ανάπτυξη. Μία τέτοιας μορφής ανάπτυξη εναρμονίζεται με τις εθνικές, τοπικές, οικονομικές, πολιτισμικές και περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες ενός τόπου, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη και κίνητρο για την παραμονή του πληθυσμού στον τόπο τους ή αντίστροφα  αποτελεί και λόγο για αποκέντρωση.
Ένα προσεγμένο περιβάλλον είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ποιοτικές διακοπές. Μπορεί οι προορισμοί που αναπτύσσουν οικοτουριστικές δραστηριότητες να μην είναι οι πιο γνωστοί ή να μην συγκεντρώνουν πληθώρα τουριστών, ωστόσο πλέον αρκετοί τουριστικοί οργανισμοί προωθούν τέτοιους προορισμούς και για μεγαλύτερη διάρκεια διακοπών, ενώ δείχνουν και μία ευαισθητοποίηση στο περιβάλλον. Αυτό οφείλεται βέβαια και στο ότι έχουν διαφοροποιηθεί οι προτιμήσεις των καταναλωτών με αποτέλεσμα και οι τουριστικοί οργανισμοί να θέλουν να εμπλουτίσουν το προϊόν τους. Όπως και να ‘χει όμως, είναι κάτι θετικό ως προς την ευαισθητοποίηση των πολιτών στα περιβαλλοντικά θέματα.     
Σημαντικό είναι να καταλάβουν κάποιοι επιχειρηματίες ότι δεν είναι ανάγκη να καταστρέψεις ένα τοπίο  για να βγάλεις χρήματα, για παράδειγμα μέσα από την ανέγερση ενός μεγάλου ξενοδοχείου, αλλά μπορείς να διατηρήσεις την φυσική ομορφιά του αναπτύσσοντας οικοτουριστικές  δραστηριότητες, όπως “bird watching” (παρακολούθηση πτηνών) ή οτιδήποτε άλλο προσφέρεται από τη φύση. Ωστόσο, ακόμα και οι ήπιες αυτές δραστηριότητες πρέπει να γίνονται με κάποιο έλεγχο, καθώς ακόμα και μικρές ομάδες τουριστών μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα σε ευαίσθητες οικολογικά περιοχές και στην άγρια πανίδα και χλωρίδα, όπως συμβαίνει με τις χελώνες “Careta-Careta” στην Ζάκυνθο, με σπάνια  πτηνά σε περιοχές που προσφέρονται για “bird watching  και άλλα. Για αυτό και οι οικοτουριστικές δραστηριότητες πρέπει να σχεδιαστούν πολύ προσεκτικά και η πορεία τους  να παρακολουθείται και από τοπικούς φορείς ώστε να αναδειχθεί αλλά και να προστατευτεί το φυσικό περιβάλλον.
Ένας ανασταλτικός παράγοντας βέβαια είναι ότι δεν υπάρχει ακόμα ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο για την ανάπτυξη του πράσινου τουρισμού ώστε να ρυθμίζονται και ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος και των υποδομών για την οικολογική ανάπτυξη.
Τα 3Π < Πράσινος Τουρισμός, Πράσινη Ανάπτυξη και Πράσινη συνείδηση> πρέπει να βαδίζουν χέρι-χέρι. Προϋπόθεση βέβαια για πράσινη ανάπτυξη και τουρισμό αποτελεί η ύπαρξη πράσινης συνείδησης. Κάτι που συγκεκριμένα στην Ελλάδα βρίσκεται σε βρεφικό στάδιο. Αυτό οφείλεται φυσικά και στα ίδια τα άτομα, αλλά κυρίως στις πολιτικές που εφαρμόζονται, στον μιμητισμό και στον «ωχαδερφισμό». Πράσινη συνείδηση σημαίνει σέβομαι το περιβάλλον σαν να είναι το σπίτι μου και κάνω ότι μπορώ για να το διατηρήσω καθαρό και βιώσιμο. Υπάρχει γενικά μία άγνοια ή απάθεια,  όσον αφορά τις συνέπειες της υπερκατανάλωσης πόρων , της σωστής διαχείρισης των απορριμμάτων στερεών και υγρών αλλά και της ανακύκλωσης. Η συνείδηση είναι κάτι που καλλιεργείται, δεν αποκτάται ξαφνικά. 
 Έτσι λοιπόν,  η αλλαγή του τρόπου παραγωγής ενέργειας ή η κατανάλωση περισσότερων οικολογικών προϊόντων ή η αγορά υβριδικών αυτοκινήτων, η αλλαγή των τουριστικών προτιμήσεων και πολλά άλλα, μπορεί μεν να βελτιώσει την κατάσταση αλλά δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα. Το πρόβλημα για να λυθεί χρειάζεται συνείδηση. Δηλαδή ουσιαστικά αλλαγή του τρόπου ζωής μας, των προτύπων μας και των «αναγκών» μας και στροφή σε μία πιο ανθρώπινη ζωή όπου θα κυριαρχεί η ισορροπία στην σχέση του ανθρώπου με την φύση. Οι υποτιθέμενες ανάγκες μας θα πρέπει να αντικατασταθούν από άλλες πιο ουσιαστικές και πιο απλές και μέσα από αυτές θα αλλάξει και η αντίληψη του ανθρώπου για την ζωή και το τι είναι σημαντικό και τι όχι..       








Η Χίος και τα εσπεριδοριδή-Το παράδειγμα του πολυχώρου "Citrus Memories"


Η ιστορία των εσπεριδοειδών ξεκίνησε από τους Γενοβέζους κατακτητές (1348-1566). Όταν διαπίστωσαν ότι αυτά τα δέντρα μπορούν να ευδοκιμήσουν και στη Χίο, ξεκίνησαν την εισαγωγή τους από την Ιταλία ενώ αργότερα άρχισε και η εισαγωγή τους από τις χώρες της Βορείου Αφρικής. Η καλλιέργεια των εσπεριδοειδών συνεχίστηκε και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εξαγωγές τους γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη, στη Μαύρη θάλασσα, στην Σμύρνη, στην Αίγυπτο και αλλού.
Τα εσπεριδοειδή ή αλλιώς τα «χρυσά μήλα των εσπερίδων» όπως τα αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, αποτελούσαν ουσιαστικά είδος πολυτελείας καθώς η καλλιέργειά τους ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή. Το 1900, το κάθε πορτοκάλι τυλιγόταν σε χαρτί τυπωμένο με χρυσό χρώμα με την ετικέτα "Αναστασάκης" και ταξίδευε από τη Χίο στη Ρωσία. Για να το απολαύσει κάποιος έπρεπε να δουλέψει 15 μέρες για να το πληρώσει. Εδώ θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, πορτοκάλι: φρούτο ή κόσμημα;
Μέχρι το 1780, η Χίος βρισκόταν σε πλήρη οικονομική άνθηση και οι πλούσιοι έμποροι και εφοπλιστές Χιώτες επέλεξαν την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών για τον Κάμπο καθώς τα δέντρα αυτά είναι ιδανικά για διακόσμηση, πέραν του ότι απέφεραν και μεγάλες οικονομικές αποδόσεις.
Η σφαγή από τους Τούρκους το 1822, ο παγετός του 1850 και ο σεισμός του 1881 έπληξαν σοβαρά τις εμπορικές δραστηριότητες του νησιού, ενώ πολλοί Χιώτες εγκατέλειψαν το νησί. Λίγοι παρέμειναν και άλλοι παραχώρησαν τα κτήματά τους στους επιστάτες τους. Όλοι αυτοί έκαναν τα εσπεριδοειδή μια πρωτοπόρα καλλιέργεια που χρησιμοποίησε τις γνωστές διασυνδέσεις των εμπόρων της Χίου και οδήγησε σε πολύ κερδοφόρες εξαγωγές κυρίως προς τη Ρωσία, χαρακτηρίζοντας την περίοδο 1880 - 1940 ως τη χρυσή εποχή των εσπεριδοειδών. Από τα μέσα του 20ου αιώνα ελαττώθηκε η παραγωγή τους και από το 1980 και μετά σταμάτησε και η εξαγωγή τους στο εξωτερικό.
Σήμερα ο Κάμπος έχει χαρακτηριστεί Ιστορικός Τόπος από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και παραμένει μια σημαντική αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά περιοχή, όπου καλλιεργούνται ακόμη τα εσπεριδοειδή σε συνάρτηση και με άλλες δραστηριότητες. Ωστόσο, η περιοχή έχει χάσει την παλιά της αίγλη, οικοπεδοποιείται βαθμιαία και τα εσπεριδοειδή χρησιμεύουν ως διακοσμητικά.

Φτάνοντας λοιπόν στην εικόνα του σήμερα, θα επιχειρήσω μία εκ νέου προσέγγιση, αυτής της τόσο μαγικής περιοχής, που είναι κρίμα να μένει αναξιοποίητη, με την βοήθεια των Βαγγέλη Ξύδα και Γιώργου Πλακωτάρη, ιδιοκτητών του πολυχώρου Citrus Memories που βρίσκεται στον Κάμπο. Οι παραπάνω αναφερόμενοι, είναι δύο πολύ αξιόλογοι άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν μία προσπάθειανα αναδείξουν λίγο από τον πλούτο της περιοχής του Κάμπου και να μυήσουν τον κόσμο στη μαγεία του. Το Citrus Memories είναι ένας πολυχώρος ο οποίος βρίσκεται μέσα σε ένα αρχοντικό στον Κάμπο, που περιβάλλεται από εσπεριδοειδή. Ο πολυχώρος αυτός περιλαμβάνει το μουσείο εσπεριδοειδών της Χίου, ένα από τα τρία παρόμοια μουσεία σε ολόκληρο τον κόσμο, που δημιουργήθηκε το 2008, με σκοπό να αναδείξει τα τοπικά προϊόντα αλλά και την ιστορία του εμπορίου των εσπεριδοειδών από το 1500 μέχρι και σήμερα, στη Χίο.

Ένα μέρος του αρχοντικού που λειτουργούσε εδώ και χρόνια ως παραδοσιακός ξενώνας, τώρα χρησιμοποιείται ως κατοικία, ένα άλλο λειτουργεί ως καφενείο όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον καφέ του ή το γλυκό του ανάμεσα στις υπέροχες μυρωδιές των εσπεριδοειδών, ενώ το κτήμα περιλαμβάνει και εργαστήρι παρασκευής παραδοσιακών γλυκών και άλλων τοπικών προϊόντων που ως κύριο συστατικό τους έχουν τα εσπεριδοειδή.Θέλοντας να εμπλουτίσουν το προϊόν που προσφέρουν, οι ιδιοκτήτες του Citrus Memories διοργανώνουν από το 2010 εκδηλώσεις οι οποίες λαμβάνουν χώρα μέσα στο κτήμα. Οι εκδηλώσεις αυτές ποικίλλουν και περιλαμβάνουν από εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά μέχρι εκθέσεις φωτογραφίας και συναυλίες. Επιπλέον, καθημερινά γίνονται ξεναγήσεις στο κτήμα, σε όσους το επιθυμούν.

Το κτήμα αυτό είναι ένα από τα λίγα που είναι ανοιχτό στο κοινό, όπου μπορεί δηλαδή να μπει οποιοσδήποτε και να περιηγηθεί μέσα σε αυτό όπως μου λέει ο κ. Ξύδας ενώ μου εξηγεί την φιλοσοφία του Κάμπου. Ο Κάμπος όπως μου αναφέρει, «αποτελεί σκηνικό μίας πανάκριβης παράστασης όπου πλέον έχουν φύγει οι πρωταγωνιστές». Εννοώντας, ότι στο παρελθόν, βρισκόταν στα χέρια πλούσιων εμπόρων, οι οποίοι ήθελαν να αποτελεί κάτι κλειστό και πολυτελές, που εξυπηρετούσε στην φιλοξενία φίλων στις διακοπές. «Είχε την φιλοσοφία του κότερου». Μπορεί οι τόσο ψηλοί τοίχοι να δημιουργήθηκαν για την προστασία των εσπεριδοειδών αρχικά, ωστόσο τελικά, εξυπηρέτησαν και άλλους σκοπούς άγνωστους για το ευρύ κοινό. Ο Κάμπος και τα αρχοντικά του λοιπόν, εκτός από την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών, χρησίμευε και ως ένα μέρος πριβέ διακοπών των ιδιοκτητών με τους φίλους τους. Με την πάροδο των χρόνων, οι πρωταγωνιστές έφυγαν, τα κτήματα άλλαξαν χέρια, οι εξαγωγές σταμάτησαν και η περιοχή υποβαθμίστηκε. Σε αυτό συνετέλεσε και η δημιουργία του αεροδρομίου, κατά την περίοδο της χούντας, για την κατασκευή του οποίου απαλλοτριώθηκε περίπου το 1/3 του Κάμπου.
Το θέμα όμως πάντα είναι τώρα τι γίνεται...
Όσον αφορά την αξιοποίηση των εσπεριδοειδών, υπάρχει ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Εσπεριδοκαλλιεργητών Χίου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1985, μέσα από την συγχώνευση τεσσάρων συνεταιρισμών και έχει περίπου 300 εσπεριδοκαλλιεργητές ως μέλη. Ο Α.Σ.Ε. Χίου έχει σήμερα δύο ξεχωριστές μονάδες παραγωγής : την μεταποίηση και την παρασκευή χυμών και την εμφιάλωση αναψυκτικών. Στη σύγχρονη γραμμή εμφιάλωσης παράγονται ζαχαρούχοι χυμοί και αναψυκτικά με ή χωρίς ανθρακικό με την εμπορική ονομασία «Κάμπος».
Επιπλέον, η εταιρία «Χυμοί Χίου Α.Ε.» ξεκίνησε την δράση της εδώ και περίπου δύο χρόνια και παράγει τους πλέον αρκετά γνωστούς χυμούς «Κάμπος Χίου» που γίνονται από διάφορα εσπεριδοειδή, κυρίως μανταρίνι, πορτοκάλι και λεμόνι.
Ακόμα, παράγονται τοπικά γλυκά που ως βάση τους έχουν τα εσπεριδοειδή, από ιδιώτες παραγωγούς.

Ωστόσο όλα αυτά δεν επαρκούν για να δώσουν στην περιοχή την «ανάταση» που της χρειάζεται. Κι εδώ έρχονται οι δύο αυτοί άνθρωποι να μου δώσουν κάποιες ιδέες.
Τα εσπεριδοειδή όπως μου λένε είναι προϊόντα πολιτισμού. Το ίδιο το προϊόν είναι εξωστρεφές, από την στιγμή που τόσα χρόνια οι κάτοικοι ζούσαν με τις εξαγωγές. Αυτός είναι και ένας λόγος που και οι ίδιοι ονόμασαν τον πολυχώρο αυτό Citrus (εσπεριδοειδές), για να μπορεί να γίνεται αντιληπτή από όλους η σημασία του. Τα εσπεριδοειδή της Χίου λοιπόν, λόγω του μεγάλου κόστους της καλλιέργειάς τους, και τελικά της αυξημένης τελικής τιμής του προϊόντος, θα έπρεπε να πωλούνται ως προϊόντα πολυτελείας, όπως για παράδειγμα η μαστίχα και όχι να προσπαθούν να ανταγωνιστούν άλλα αντίστοιχα προϊόντα, των οποίων η παραγωγή είναι κατά πολύ φθηνότερη. Μία άλλη ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα ανοικτό μουσείο εσπεριδοειδών, για την δημιουργία του οποίου βέβαια απαιτείται η συνεργασία και άλλων ιδιοκτητών περιβολιών, οι οποίοι θα δεχτούν να τα «ανοίξουν» στο ευρύ κοινό για να μπορέσει πλέον να δημιουργηθεί και ένα «προϊόν».

Σκοπός, κατά την άποψη του κ. Ξύδα, είναι να σπάσει η σιωπή του Κάμπου. Μέσα από την δημιουργία ενός ανοικτού-θεματικού μουσείου εσπεριδοειδών, θα μπορούσε ο κόσμος πραγματικά να μυηθεί στην μαγεία αυτού του τόπου πρώτον, και δεύτερον αυτό θα βοηθούσε το νησί να αποκτήσει ένα «προϊόν» αποκλειστικά και μόνο δικό του.
Μία ακόμα ιδέα κατά τον κ Πλακωτάρη, είναι να διοργανωθεί μία γιορτή ανθέων την περίοδο του Πάσχα, όποτε και ανθίζουν οι μανταρινιές, κάτι που θα δημιουργήσει ένα ακόμα κίνητρο στους τουρίστες να επισκεφτούν το νησί, εκτός από τον γνωστό σε πολλούς ρουκετοπόλεμο.
Τα κτήματα του Κάμπου, είναι κτήματα ζωντανά που παρήκμασαν με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο έχει έρθει η ώρα και η ανάγκη, για να παραμείνουν «ζωντανά» να αξιοποιηθούν. Μία πρώτη προσπάθεια ιδιαίτερα αξιόλογη, γίνεται από τους προαναφερθέντες, όμως δεν αρκεί αυτό για την δημιουργία ενός «τουριστικού προϊόντος». Απαιτούνται συνεργασίες από ανθρώπους που αγαπούν τον Κάμπο και το νησί. Απαιτούνται επίσης συνεργασίες από τον Δήμο της Χίου και από άλλους φορείς οι οποίοι ήδη έχουν προωθήσει άλλα προϊόντα της Χίου. Σε κάθε περίπτωση πρέπει, για να πάρει μορφή κάτι τέτοιο, να γίνει με συνεργασίες και όχι με ανταγωνισμό.
Είναι άξιο θαυμασμού το ότι υπάρχει η ιδιωτική πρωτοβουλία και μας δίνεται η δυνατότητα να απολαμβάνουμε έστω και ένα κομματάκι από μία τόσο μεγάλη ιστορία, όπως είναι αυτή του Κάμπου.
Ήρθε η ώρα όμως να αποχαιρετίσω τους συνομιλητές μου, να απολαύσω το γλυκό περγαμόντο που μου προσφέρθηκε και να πιω τον καφέ μου στην υγειά σας, κάτω από την δροσιά των δέντρων του περιβολιού!

Τουριστική προβολή και ανάπτυξη-Το παράδειγμα της Χίου


Σε μία περίοδο κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε, έχουμε εναποθέσει ένα μεγάλο μέρος της ελπίδας για ανάκαμψη στην τουριστική ανάπτυξη. Ωστόσο εκτός από μία μεγάλη λίστα ενεργειών που πρέπει να πραγματοποιηθούν ώστε να διαμορφωθούν όπως πρέπει τα τουριστικά προϊόντα που θέλουμε να προωθήσουμε σαν χώρα, να βελτιωθεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, να βελτιωθούν οι υποδομές και πολλά άλλα, έναν σημαντικότατο παράγοντα ανάπτυξης  πάντα αποτελούσε η τουριστική προβολή. Είτε αυτή αφορά την χώρα σαν σύνολο, είτε κάποιες τουριστικές περιοχές μεμονωμένα. Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να μιλήσω για την τουριστική προβολή και προώθηση του νησιού της Χίου, με αφορμή την έρευνα που διεξήγαγα κατά την διάρκεια του μεταπτυχιακού μου διπλώματος, η οποία και είχε αυτό αντικείμενο.
Η έρευνα έλαβε χώρα κατά το έτος 2008. Στόχος της ήταν η απεικόνιση της κατάστασης που επικρατεί όσον αφορά την τουριστική προβολή και προώθηση του νησιού, η καταγραφή των μέσων που χρησιμοποιούνται και των ενεργειών που γίνονται προς αυτήν την κατεύθυνση από τους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς του νησιού, της συνεργασίας που υπάρχει μεταξύ τους, των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Τέλος, γίνονται προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων. Για να απαντηθούν τα παραπάνω ερωτήματα, διεξήχθη πρωτογενής έρευνα με συνεντεύξεις σε ένα δείγμα 22 φορέων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα που σχετίζονται με τον τουρισμό.
Τα κύρια συμπεράσματα που προέκυψαν από την έρευνα, είναι ότι η τουριστική προβολή της Χίου διεξάγεται κυρίως με τη  χρήση έντυπων μέσων, με τη συμμετοχή σε εκθέσεις και με τη μετάκληση δημοσιογράφων. Ακολουθεί σε συχνότητα χρησιμοποίησης η ηλεκτρονική προώθηση, οι διαφημίσεις σε ραδιόφωνο και τηλεόραση και η προβολή που γίνεται μέσα από τους μεσάζοντες (τουριστικοί πράκτορες, tour operator). Σημειώθηκε ότι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί τρόποι προβολής είναι η ηλεκτρονική προώθηση, η φιλοξενία δημοσιογράφων και η συμμετοχή σε εκθέσεις γενικού και ειδικού τουρισμού. Ακόμα τονίστηκε η σημαντικότητα της αξιοποίησης της μαστίχας ως τουριστικού προϊόντος για την Χίο και της παράλληλης προβολής του νησιού. Επιπλέον, δηλώθηκε ότι είναι πολύ σημαντική η διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος της Χίου και ο εμπλουτισμός του με ειδικές και εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Τέλος από την έρευνα βρέθηκε ότι γίνονται αρκετά αξιοσημείωτες ενέργειες που προωθούν και προβάλλουν την Χίο, τόσο από τους δημόσιους όσο και από τους ιδιωτικούς φορείς, ενώ το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στην οργάνωση, στον συντονισμό και στον προγραμματισμό αυτών των ενεργειών, καθώς και στην ανεπαρκή συνεργασία μεταξύ των φορέων.   
Αναλυτικά Συμπεράσματα και Προτάσεις
Γίνονται προσπάθειες, όσον αφορά την τουριστική προβολή και προώθηση της Χίου, και από τους δημόσιους και από τους ιδιωτικούς φορείς. Υπάρχει το πρόβλημα ότι δεν έχουν αξιοποιηθεί οι πόροι που διαθέτει η Χίος, φυσικοί και πολιτισμικοί, έτσι ώστε να εμπλουτιστεί το προϊόν της και να διαφοροποιηθεί από τα προϊόντα άλλων προορισμών, που κυρίως βασίζονται στο πρότυπο του ηλιοτροπικού τουρισμού των 3S (Sun,Sea,Sand). Δεδομένης της διαφορετικότητάς της και της πλούσιας κληρονομιάς της, η Χίος θα πρέπει να αξιοποιήσει τους πόρους της και να προωθήσει τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού, όπως είναι π.χ. ο πολιτιστικός, φυσιολατρικός και θρησκευτικός τουρισμός, με σκοπό έτσι να προσεγγίσει τουρίστες υψηλότερου εισοδηματικού επιπέδου και να προφυλάξει τους πόρους της από τη μη ισόρροπη ανάπτυξη που προωθεί ο μαζικός τουρισμός.
Η αρχιτεκτονική κληρονομιά και τα ήθη και έθιμα θα πρέπει να αποτελέσουν κύριους προς αξιοποίηση πόρους. Επίσης, όπως προέκυψε από την έρευνα, η προβολή της Χίου θα πρέπει να συνδεθεί με τη μαστίχα και την ιστορία της, κάτι που ήδη γίνεται με επιτυχία από ιδιωτικούς φορείς και επιχειρήσεις. Πέραν λοιπόν του ότι δεν έχει δημιουργηθεί το τουριστικό προϊόν που θα προβάλλει η Χίος με σκοπό έτσι να δημιουργήσει και ένα ισχυρό  brand name”, πρόβλημα εντοπίζεται και ως προς την τουριστική  προβολή και προώθηση που ήδη γίνεται και θεωρείται ελλιπής. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει η απαραίτητη συνεργασία των φορέων, έτσι ώστε οι σχετικές ενέργειες να γίνονται με κοινή απόφαση όλων των εμπλεκόμενων φορέων και να αντιπροσωπεύουν και τα ιδιωτικά συμφέροντα αλλά και τα συμφέροντα του τόπου.
Θα έπρεπε λοιπόν, να καταρτίζεται ετησίως ένα πρόγραμμα  τουριστικής προβολής, να ελέγχονται οι ενέργειες που γίνονται, για να αποφεύγονται και τυχόν σπατάλες και να ερευνάται ποιες ενέργειες είναι πιο αποτελεσματικές, ώστε στο μέλλον να δίνεται προτεραιότητα σε αυτές. Προβλήματα επίσης, όσον αφορά την ανάπτυξη του τουρισμού εντοπίζονται στις ανεπαρκείς υποδομές, στην ελλιπή εκπαίδευση και κατάρτιση αυτών που ασχολούνται με τον τουρισμό καθώς και στην έλλειψη τουριστικής συνείδησης.
Στην έρευνα αρκετοί φορείς, κυρίως ιδιώτες, ανέφεραν το πρόβλημα της πρόσβασης στην Χίο, δεδομένου του μικρού αεροδιαδρόμου και κατά συνέπεια της δυσκολίας στις  πτήσεις charter, καθώς και το πρόβλημα του μικρού λιμανιού και της κακής εικόνας που παρουσιάζει το λιμάνι για την προσέγγιση κρουαζιερόπλοιων. Για τον λόγο αυτό, προτείνεται να επεκταθεί ο αεροδιάδρομος της Χίου, ο οποίος και επιβαρύνει πολύ το κόστος των πτήσεων charter και να καθαριστεί η λεκάνη του λιμανιού της Χίου, έτσι ώστε και μεγάλα κρουαζιερόπλοια να μπορούν  να το προσεγγίσουν. Άλλο πρόβλημα που σημειώθηκε, είναι τα μη τακτικά δρομολόγια και η ανεπαρκής σύνδεση μεταξύ των περιοχών. Μπορεί να δρομολογήθηκε η  γραμμή Λαύριο- Μεστά- Λαύριο, με την ύπαρξη ενός ταχύπλοου, ωστόσο θα πρέπει να βελτιωθεί και η πρόσβαση από και προς  τα Μεστά προς την Χίο και αντίστροφα, με τακτικά δρομολόγια λεωφορείων. Προτείνεται επίσης να βελτιωθεί η ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με τα λιμάνια της Βόρειας Ελλάδας με την δρομολόγηση ταχύπλοων.
Άλλο πρόβλημα που αναφέρθηκε στην έρευνα, είναι αυτό της ανεπαρκούς εκπαίδευσης των επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται στον χώρο του τουρισμού και προτείνεται να γίνουν προγράμματα και σεμινάρια εκπαίδευσης των επιχειρηματιών του τουρισμού και των εργαζομένων στις επιχειρήσεις του κλάδου,  ώστε να αποκτήσουν επαγγελματική και τουριστική συνείδηση και να προσφέρουν καλύτερες και πιο ποιοτικές υπηρεσίες.
Επιπλέον προβλήματα που αναφέρθηκαν είναι αυτά της κακής εικόνας των παραλίων και άλλων τουριστικών χώρων αλλά και το ότι δεν παρέχονται ποιοτικές υπηρεσίες από τις τουριστικές επιχειρήσεις. Για αυτό και προτείνεται να καθαριστούν οι παραλίες και οι δρόμοι που οδηγούν σε παραλίες και αρχαιολογικά μνημεία και να τοποθετηθούν περισσότερες πινακίδες στους δρόμους που να καθοδηγούν τους τουρίστες. Όσον αφορά την ποιότητα των υπηρεσιών, προτείνεται να γίνονται έλεγχοι στις τουριστικές επιχειρήσεις από τα αρμόδια ελεγκτικά όργανα, όπως είναι ο ΕΟΤ, η τουριστική αστυνομία και το υγειονομείο.
Ως προς την αύξηση των επενδύσεων, αφού όπως δηλώθηκε οι επενδύσεις που γίνονται δεν είναι επαρκείς, πρέπει να γίνει ένας χωροταξικός σχεδιασμός για να καθοριστούν οι χρήσεις γης και να επαναπροσδιοριστούν οι Ζώνες Οικιστικού Ελέγχου. 
Προτάσεις που έχουν γίνει από τους φορείς που περιλαμβάνονται στην έρευνα και στοχεύουν στην βελτίωση της εικόνας της Χίου ως τουριστικού προορισμού είναι μεταξύ άλλων οι εξής:
o   Να συσταθεί ένας ειδικός φορέας, ο οποίος θα αποτελείται από κατάλληλα καταρτισμένα άτομα, που θα αναλάβει τον σχεδιασμό, την διαχείριση και την προβολή της Χίου ως τουριστικού προορισμού. Θα χρηματοδοτείται από έναν μικρό φόρο που θα πληρώνουν οι τουριστικές  επιχειρήσεις, θα διαχειρίζεται τα χρήματα αυτά και θα συνεργάζεται και με άλλους φορείς. Αυτή η πρόταση αν υλοποιηθεί θα οδηγήσει σε μία πιο οργανωμένη, προγραμματισμένη και συγκροτημένη διαχείριση του τουριστικού προϊόντος της Χίου, ώστε να γίνονται στοχευμένες και αποτελεσματικές ενέργειες προβολής.
o   Να δημιουργηθεί μία φάρμα όπου θα μπορεί να δει κάποιος πως καλλιεργείται η μαστίχα και παράλληλα να γίνονται δρώμενα (events) και festival με θέμα τη μαστίχα. Μία προσπάθεια γίνεται τώρα από το τουριστικό γραφείο masticulture που παρέχει στους τουρίστες την δυνατότητα να πειριηγηθούν σε εκτάσεις όπου καλλιεργείται η μαστίχα και να συμμετέχουν και αυτοί στην καλλιέργεια. Ακόμα προτάθηκε να στηθούν πινακίδες που θα δείχνουν στους τουρίστες από ποιο σημείο ξεκινάνε τα μαστιχόδεντρα, έτσι ώστε και εκείνοι να μπορούν να τα αναγνωρίσουν. Αυτές οι ενέργειες μπορούν να οδηγήσουν σε μία πιο ολοκληρωμένη και αποτελεσματική διαχείριση της μαστίχας ως τουριστικού προϊόντος, και στην καλύτερη αξιοποίηση και προβολή της.
o   Να αξιοποιηθούν τουριστικά οι μονές της Χίου, όπως είναι η Νέα Μονή, η μονή Αγίου Μηνά, η Αγία Μαρκέλλα κ.α. ώστε να προωθηθεί ο θρησκευτικός τουρισμός. Αυτό προτάθηκε να γίνεται μέσω της αρχιεπισκοπής για να ενημερώνονται και οι μονές άλλων περιοχών.
o   Να βελτιωθούν οι ιστοσελίδες που οι ίδιοι διαθέτουν για προβολή και ενημέρωση σχετικά με τις μονάδες τους και μέσω αυτών να προβάλλεται παράλληλα και η Χίος ως προορισμός, κάτι που μακροπρόθεσμα θα είναι αρκετά αποτελεσματικό.
o   Τέλος να αξιοποιηθούν οι ορχιδέες και οι τουλίπες (λαλάδες) της Χίου και να προβληθούν ως τουριστικό προϊόν. Η Χίος έχει σπάνιες ορχιδέες για τις οποίες είχε γίνει παγκόσμιο συνέδριο πριν από δύο χρόνια, στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο Χίου.   

Μέθοδοι και μέσα προβολής
Όσον αφορά τις μεθόδους και τα μέσα προβολής βλέπουμε ότι μεγάλο κονδύλι απορροφάται κάθε χρόνο από την συμμετοχή σε εκθέσεις, οι οποίες όμως μπορεί να μην είναι προς το συμφέρον του Νομού, καθώς, για παράδειγμα, μπορεί να αναφέρονται σε αγορές που δεν μπορεί να προσεγγίσει η Χίος. Για αυτό το λόγο προτείνεται να γίνεται ένας προκαθορισμός των κονδυλίων που θα δαπανηθούν για τις εκθέσεις κάθε χρόνο, καθώς επίσης να προσδιορίζονται και οι εκθέσεις στις οποίες πρέπει οπωσδήποτε να παρευρεθεί η Χίος. Ακόμα προτείνεται να αυξηθεί και η συμμετοχή σε εκθέσεις ειδικού ενδιαφέροντος και από τους δημόσιους φορείς αλλά και από τους ιδιώτες.
 Όσον αφορά τα έντυπα μέσα  που χρησιμοποιούνται για προβολή, δεδομένου ότι οι εκτυπώσεις απορροφούν μεγάλο κονδύλι από το σύνολο των προωθητικών δραστηριοτήτων, προτείνεται να είναι στοχευμένα και σχεδιασμένα έτσι ώστε να επιτυγχάνουν τους προκαθορισμένους στόχους. Ακόμα θα πρέπει αυτά που χρησιμοποιούνται στις εκθέσεις να είναι πιο περιεκτικά και απλά και να μη μοιράζονται αλόγιστα.
 Όσον αφορά τη διαφήμιση που γίνεται εκτός του Νομού, που αυτήν την στιγμή γίνεται με καταχωρήσεις σε εφημερίδες και περιοδικά και με τηλεοπτικά σποτ, δεδομένου ότι γίνεται απρογραμμάτιστα, καθώς δεν προηγείται έρευνα για τις πιθανές ομάδες – στόχους της τουριστικής αγοράς της Χίου, ούτε και για το ποιο είναι το κατάλληλο μέσο και ο χρόνος διεξαγωγής της διαφήμισης, προτείνεται να διατίθεται κάθε χρόνο ένα κονδύλι σε μία αξιόπιστη εταιρία που θα αναλάβει την διαφημιστική προβολή της Χίου.
Ένας τρόπος προβολής, πολύ αποτελεσματικός όπως έχει επισημανθεί από πολλούς ιδιώτες στην έρευνα που προηγήθηκε, είναι η φιλοξενία δημοσιογράφων. Για να εξασφαλιστεί όμως το ότι οι δημοσιογράφοι θα φιλοξενηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και θα αποκτήσουν την εικόνα που η Χίος θέλει να προβάλλει προς τα έξω μία πρόταση είναι να διοργανωθεί μία εβδομάδα φιλοξενίας Ελλήνων δημοσιογράφων και μία βδομάδα φιλοξενίας ξένων δημοσιογράφων, που θα προσκαλούνται στον Νομό και θα ξεναγούνται. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να υπάρχει συστηματικότερος προγραμματισμός, οργάνωση, μεγαλύτερη συμμετοχή των ιδιωτών, χαμηλότερο κόστος και καλύτερη εικόνα προς τα έξω.
Ένας άλλος τρόπος προβολής που επισημάνθηκε από όλους τους φορείς ως πολύ σημαντικός και ανερχόμενος, είναι η ηλεκτρονική προβολή. Ωστόσο στον τομέα αυτό η Χίος υστερεί, καθώς είναι πολύ μικρά τα κονδύλια που προορίζονται για τέτοιες δραστηριότητες. Έτσι, παρά τον αρκετά μεγάλο αριθμό ιστοσελίδων που υπάρχει, αυτές χαρακτηρίζονται από ελλιπή πληροφόρηση και ανανέωση ενώ κρίνεται επιτακτική η μετάφρασή τους σε άλλες γλώσσες εκτός από την Ελληνική και Αγγλική. Θεωρείται απαραίτητη η αύξηση του κονδυλίου για την ηλεκτρονική προβολή έτσι ώστε να χρηματοδοτηθούν και οι παραπάνω ενέργειες.
Ένα προϊόν, στο οποίο θα πρέπει να στηριχθεί η Χίος για να προβληθεί, όπως έχει προαναφερθεί, είναι η μαστίχα. Αυτή τη στιγμή σχετικές ενέργειες γίνονται από την Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου, από τα mastic spa αλλά και από άλλους ιδιώτες, όπως είναι το τουριστικό γραφείο masticulture. Για να γίνει ακόμα πιο οργανωμένα η προβολή της Χίου μέσω της μαστίχας, προτείνεται να οργανωθούν ειδικά γεγονότα όπως εκδηλώσεις, διανομή διαφημιστικού υλικού, κλήρωση ταξιδιών στην Χίο κ.τ.λ. σε καταστήματα μαστίχας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
 Συνοψίζοντας, προτείνεται να γίνει μείωση των κλασσικών τρόπων προβολής που απορροφούν το μεγαλύτερο μερίδιο των πόρων που διατίθενται για τουριστική προβολή και να ενισχυθεί η ηλεκτρονική προβολή, η άμεση διαφήμιση στην ελληνική αγορά (καθώς η παρουσία νέων εταιριών στις ακτοπλοϊκές και αεροπορικές συγκοινωνίες έχει δημιουργήσει ανταγωνιστικές συνθήκες) και οι καταχωρήσεις σε ειδικά έντυπα. Ακόμα, κρίνεται σημαντική η συμμετοχή σε εκθέσεις γενικού και ειδικού τουρισμού, έτσι ώστε να προσεγγιστούν οι τουριστικοί πράκτορες και οι tour operator που θα ενδιαφερθούν για το νησί, καθώς επίσης να προωθηθεί η Χίος στην αγορά του εναλλακτικού τουρισμού. Επιπλέον, για να ξεπεραστεί το πρόβλημα των περιορισμένων πόρων που διατίθενται για την τουριστική προβολή της Χίου, θα πρέπει να υπάρχει καλύτερος συντονισμός των φορέων που εμπλέκονται στον τουρισμό, σωστή διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονται για τουριστική προβολή με κατάλληλες ενέργειες, αξιολόγηση του προγράμματος τουριστικής προβολής της Νομαρχιακής Επιτροπής Τουριστικής Προβολής κάθε χρόνο, παρακολούθηση των εθνικών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Σε αυτό θα μπορούσαν να συντελέσουν διάφορες ενέργειες, όπως είναι η ανάπτυξη του αγροτουρισμού, η προώθηση των προτάσεων προβολής του Νομού στα πλαίσια του προγράμματος προβολής της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, η προώθηση της Χίου ως τουριστικού προορισμού μέσα από τη μαστίχα και η βελτίωση της συνολικής εικόνας της Χίου ως τουριστικού προορισμού. Για να είναι στοχευμένες όλες αυτές οι ενέργειες, θα πρέπει να έχει προηγηθεί έρευνα, ώστε να βρεθούν οι αγορές – στόχοι στις οποίες θα πρέπει να επικεντρώσει η Χίος την προώθηση και την προβολή της, να εντοπιστούν τα κίνητρα που οδηγούν τους τουρίστες στην Χίο, τα πιθανά προβλήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν, έτσι ώστε να διαμορφωθεί κατάλληλα το τουριστικό προϊόν που θα πρέπει να προβάλλει η Χίος.      
Μπορεί το νησί της Χίου να μην είναι το πιο τουριστικό νησί που διαθέτει η Ελλάδα, κι αυτό γιατί και οι ίδιοι κάτοικοι δεν το επιθυμούσαν μέχρι και λίγα χρόνια πριν, λόγω της προσοδοφόρας ενασχόλησής τους με τη ναυτιλία, ωστόσο η εικόνα που παρουσιάζει και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα νομίζω πως είναι κοινά για ένα μεγάλο μέρος των ελληνικών νησιών. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που εμπλέκονται στην Νομαρχιακή Επιτροπή Τουριστικής Προβολής του νησιού και κυρίως των ιδιωτών όπως ξενοδόχοι, ιδιοκτήτες Ενοικιαζομένων Δωματίων κ.α., έδειχναν προθυμία για αλλαγές. Το λυπηρό σε κάθε περίπτωση είναι ότι όλες οι ιδέες συνήθως κολλάνε στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, στα γρανάζια της ασυνεννοησίας και της ελλιπούς χρηματοδότησης. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μία πιο σωστή τουριστική αξιοποίηση του νησιού, εφόσον στις μέρες μας ο τουρισμός αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μας.    

Η Σημασία της Ποιότητας στην Παροχή Τουριστικών Υπηρεσιών


Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο για τις τουριστικές υπηρεσίες και για την σημαντικότητα της ποιότητας σε αυτές. Ειδικά στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία υπάρχει η τάση το ενδιαφέρον να εντοπίζεται κυρίως στις μειωμένες τιμές, καθώς όλους τους απασχολεί το «πόσο κοστίζει», η ποιότητα έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι λανθασμένη πολιτική, αφού, για να μειώσουν το κόστος και κατ’ επέκταση  και τις τιμές, οι επιχειρήσεις κάνουν περικοπές σε άλλες πολύ σημαντικές παραμέτρους, όπως είναι το προσωπικό, τα προϊόντα που αγοράζουν, οι παροχές που προφέρουν, η συντήρηση που κάνουν σε πάγιες και μη εγκαταστάσεις,  οι δημόσιες σχέσεις που κάνουν και πολλά άλλα, με αποτέλεσμα η τελική τιμή να είναι μεν μειωμένη αλλά δυστυχώς μειωμένες να είναι και οι τελικές υπηρεσίες που απολαμβάνει ο πελάτης και αρνητικές οι εμπειρίες που αποκτά. Και εδώ έγκειται το λάθος στο οποίο έχει υποκύψει πλειάδα τουριστικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα τη δύσκολη αυτή περίοδο να διαστρεβλώνεται και η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας, ενώ είναι ένας παραδοσιακός τουριστικός προορισμός που συγκεντρώνει ανέκαθεν πληθώρα  τουριστών.
Οι υπηρεσίες που μπορεί να αποτελούν οποιεσδήποτε πράξεις ή έργα, χαρακτηρίζονται από την μη απτότητα, παρέχονται από ένα συμβαλλόμενο μέρος σε κάποιο άλλο και δεν οδηγούν στην απόκτηση ιδιοκτησίας.  Ωστόσο μπορεί να συνοδεύονται από κάποιο φυσικό αγαθό ή όχι, ανάλογα με την μορφή που έχουν. Άλλα χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν οι υπηρεσίες, εκτός από τη μη απτότητα, είναι η μη διαιρετότητα, μεταβλητότητα και φθαρτότητα. Λόγω λοιπόν της ιδιαιτερότητας που παρουσιάζει η φύση των υπηρεσιών, η ποιότητα που θα τις συνοδεύει παίζει ακόμα πιο σημαντικό ρόλο.
Με τον όρο ποιότητα εννοούμε πρώτα από όλα την καλή σχέση τιμής και προσφερόμενου προϊόντος (value for money). Παρόλο που η αντίληψη της ποιότητας από τους καταναλωτές εμπεριέχει στοιχεία που βασίζονται στην υποκειμενικότητα, δηλαδή στις εμπειρίες, στο κοινωνικό και πολιτιστικό υπόβαθρο του κάθε ανθρώπου, στην κουλτούρα και άλλα στοιχεία, υπάρχουν και κάποια σταθερά χαρακτηριστικά που σε κάθε περίπτωση διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αξιολόγηση μιας υπηρεσίας ως ποιοτικής και βάσει αυτών  διαμορφώνονται και οι προσδοκίες των καταναλωτών. 
Οι τουριστικές επιχειρήσεις ακόμα και μέσα στην κρίση θα πρέπει να προσπαθούν και να παραμένουν ανταγωνιστικές όχι μόνο στο πλαίσιο της εγχώριας αγοράς και κατανάλωσης αλλά της παγκόσμιας αγοράς, από την στιγμή που μιλάμε για τουρισμό. Το τι δυσκολίες περνάμε εμείς σαν χώρα, ποσώς ενδιαφέρει τον τουρίστα, όταν θα έρθει η ώρα να επιλέξει τον προορισμό στον οποίο θέλει να παραθερίσει ή όταν θα έρθει η ώρα να αξιολογήσει την υπηρεσία που του παρασχέθηκε. Για το λόγο  αυτό λοιπόν οι επιχειρήσεις θα πρέπει να εστιάζουν στην ποιότητα των υπηρεσιών (καλύτερες παρεχόμενες υπηρεσίες), στην αύξηση της παραγωγικότητάς τους, και στην διαφοροποίησή τους στον ανταγωνισμό. Για την μέτρηση της ποιότητας των υπηρεσιών έχει δημιουργηθεί το μοντέλο SERVQUAL από τρεις αμερικανούς καθηγητές, τους A. Parasuraman, l.L. Berry και A.V. Zeitham που προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων Service Quality.
Αυτό το μοντέλο αναλύει ουσιαστικά τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις προσδοκίες τις οποίες έχει ο καταναλωτής για τις υπηρεσίες που πρόκειται να λάβει, οι οποίες σχετίζονται κυρίως με υποκειμενικά κριτήρια, προσωπικές ανάγκες, προηγούμενες εμπειρίες, κουλτούρα και άλλα και στις υπηρεσίες που τελικά του παρέχονται. Σίγουρα το αποτέλεσμα από την διαδικασία της σύγκρισης προσδοκιών και παρεχομένων υπηρεσιών από διαφορετικούς ανθρώπους θα είναι διαφορετικό, ακόμα και αν οι υπηρεσίες που παρασχέθηκαν είναι οι ίδιες. Κατά την διάρκεια της προσφοράς των υπηρεσιών, παρατηρούνται κάποια  κενά. Όπως για παράδειγμα είναι οι άγνοια των προσδοκιών του πελάτη καθώς και της μετατροπής των προσδοκιών σε προδιαγραφές.  
Αυτές τις ελλείψεις  πρέπει να λάβει υπόψη μια επιχείρηση κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού των υπηρεσιών της, καθώς το μοντέλο αυτό δίνει έμφαση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο πελάτης την υπηρεσία και την απόδοση μίας επιχείρησης αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι υπάλληλοι τις ανάγκες και τις προσδοκίες των πελατών για τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Το μοντέλο αυτό αποτελεί ένα πολύ καλό εργαλείο για τις επιχειρήσεις, καθώς τους επιτρέπει να κατανοήσουν και να αξιολογήσουν τα κενά που υπάρχουν ανάμεσα στις προσδοκώμενες από τους πελάτες υπηρεσίες και σε αυτές που τους παρέχονται, με αποτέλεσμα να μπορούν να κάνουν και τις αντίστοιχες προβλέψεις και βελτιώσεις στην ποιότητα των υπηρεσιών τους.
Μία άλλη θεωρία που έχει αναπτυχθεί για την ποιότητα των υπηρεσιών είναι και το servicescape. Το servicescape αποτελεί μέρος του physical evidence.Το physical evidence αποτελεί μέρος ενός σχεδίου μάρκετινγκ των υπηρεσιών και ουσιαστικά αποτελεί το υλικό μέρος μίας υπηρεσίας. Δεδομένου ότι η υπηρεσία δεν συνοδεύεται από απτά στοιχεία, ο καταναλωτής τείνει να βασίζεται στα φυσικά στοιχεία για να μπορεί να την αξιολογήσει πιο εύκολα. Το Physical Evidence λοιπόν διαμορφώνεται από το servicescape (στοιχεία των εξωτερικών και εσωτερικών εγκαταστάσεων ενός περιβάλλοντος χώρου), μαζί με άλλα απτά στοιχεία όπως είναι οι επαγγελματικές κάρτες, οι μπροσούρες, οι στολές των υπαλλήλων, οι σχετικές ιστοσελίδες και άλλα. Πολλά θέρετρα και μέρη που συγκεντρώνουν τουρίστες, τείνουν να στηρίζονται στο physical evidence σαν έναν τρόπο για να προσελκύσουν πελάτες και να επικοινωνήσουν αυτό που θέλουν στο πλαίσιο ενεργειών μάρκετινγκ.
Το servicescape είναι η ιδέα που αναπτύχθηκε από τους Boom και Bitner, για να δώσουν έμφαση στην επίδραση που έχει το φυσικό περιβάλλον στο οποίο λαμβάνει χώρα μία υπηρεσία. Ο Booms και ο Bitner ορίζουν το servicescape ως το περιβάλλον στο οποίο λαμβάνει χώρα μία υπηρεσία και στο οποίο αλληλεπιδρούν ο πωλητής και ο πελάτης, σε συνδυασμό με απτά αγαθά, τα οποία διευκολύνουν την εκτέλεση ή την επικοινωνία της υπηρεσίας (Booms and Bitner, 1981, p.36).
Σύμφωνα με τον Bitner μία εγκατάσταση μπορεί να επιδράσει στην επιθυμία των πελατών να επισκεφτούν το ίδιο μέρος ξανά. Τα είδη του servicescape είναι α) το selfservice (όπου παρών είναι μόνο ο πελάτης, όπως είναι τα ATM των τραπεζών), β) οι διαπροσωπικές υπηρεσίες, όπου παρόντες είναι πελάτες και προσωπικό ( όπως είναι για παράδειγμα τα Fridays) και γ) οι απομακρυσμένες υπηρεσίες, όπου παρόντες είναι μόνο υπάλληλοι (όπως είναι τα τηλεφωνικά κέντρα). Τα στοιχεία του servicescape  που επηρεάζουν την αντίληψη του καταναλωτή για την εμπειρία των υπηρεσιών που του παρασχέθηκαν και διαμορφώνουν την συμπεριφορά του, είναι το εξωτερικό περιβάλλον (αρχιτεκτονική κτιρίου, parking, σήμανση και άλλα) και το εσωτερικό περιβάλλον (εσωτερική διακόσμηση, έπιπλα και άλλα) ενός περιβάλλοντα χώρου.
          Ο πελάτης-καταναλωτής «αναλύει» το servicescape, δηλαδή αυτό που τελικά απολαμβάνει από έναν περιβάλλοντα χώρο και τις υπηρεσίες που του παρασχέθηκαν με βάση την προσωπική του αντίληψη, καθώς αυτή τον επηρεάζει κυρίως στην αξιολόγηση των υπηρεσιών που παρέχονται από επιχειρήσεις του τριτογενή τομέα (καφετέριες, εστιατόρια και άλλα). Έτσι σημαντικό ρόλο παίζουν: η όραση, και ειδικά το χρώμα (τα ζεστά χρώματα προσελκύουν τους πελάτες σε αντίθεση με τα ψυχρά), ο φωτισμός ενός χώρου σε σχέση με την επίπλωση, το αν έχει φυσικό φως και άλλα. Όλα αυτά μπορεί να επηρεάσουν την επιθυμία των ανθρώπων για επικοινωνία και να τους προκαλέσουν αισθήματα άγχους ή αντίθετα άνεσης. Η ακοή παίζει επίσης σημαντικό ρόλο, δηλαδή η μουσική που υπάρχει στον χώρο, το είδος της και η έντασή της, η ύπαρξη θορύβων   ή όχι, μπορούν να επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά την επιθυμία ενός ανθρώπου να παραμείνει σε έναν χώρο. Η όσφρηση, δηλαδή οι οσμές και τα αρώματα που περιβάλλουν ένα χώρο, επηρεάζουν τη διάθεση του καταναλωτή και την συμπεριφορά του (Bonne and Ellen, 1999). Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζει το συναίσθημα, καθώς μέσω των παραπάνω αισθήσεων γεννώνται στον καταναλωτή συναισθήματα, τα οποία επηρεάζουν την διάθεσή του για κατανάλωση, επανεπισκεψιμότητα και άλλα. Όλα τα παραπάνω επιδρούν στη διάθεση και στη συμπεριφορά του καταναλωτή και σε συνδυασμό μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση ή μη των πωλήσεων.
          Το servicescape παρέχει ουσιαστικά τη δυνατότητα σε μία επιχείρηση να διαφοροποιηθεί στον ανταγωνισμό, να αφουγκραστεί τις ανάγκες των πελατών και να δημιουργήσει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Διαμορφώνει την εικόνα μιας επιχείρησης, την ροή των παρεχόμενων υπηρεσιών, διευκολύνει τους πελάτες να κινηθούν προς μία επιχείρηση, να επικοινωνήσουν με το προσωπικό πιο άνετα, ενώ γενικά στόχος μέσα από αυτά είναι να αυξηθεί η ικανοποίηση του πελάτη με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι πωλήσεις της επιχείρησης και η πιθανότητα εκείνος να επισκεφτεί ξανά την επιχείρηση. Το servicescape, για να είναι επιτυχημένο, πρέπει να σχεδιαστεί με τον σωστό τρόπο, κάτι που απαιτεί μεγάλες επενδύσεις σε χρόνο και κόστος, καθώς στόχος είναι να μεταβληθεί η παραγωγική διαδικασία έτι ώστε να γίνει πιο αποδοτική. Ο σχεδιασμός του servicescape αφορά σε λειτουργίες όπως είναι το marketing και το λογιστήριο, σε διαδικασίες όπως είναι το back office και το front office, σε προϊόντα, για παράδειγμα γραμμές παραγωγής σε τράπεζες, ταχυδρομεία και άλλα, και σε κυψελικά σχέδια για  μαζική εξατομίκευση (Μ. Σιγάλα, 2007). Παράλληλα διαμορφώνει την πιο αποδοτική ροή των υπαλλήλων, των πελατών, των προϊόντων και των υπηρεσιών.
          Η έννοια του servicescape γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή στις επιχειρήσεις του τριτογενή τομέα όπως είναι τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια, τα εκθεσιακά κέντρα και άλλα, καθώς σε αυτές τις επιχειρήσεις η ποιότητα των υπηρεσιών και η  εμπειρία που αποκομίζει ο πελάτης έχουν ιδιαίτερη σημασία για το αν τελικά θα γίνει πελάτης και δη ικανοποιημένος πελάτης.
          Παραδείγματα με εφαρμογές του servicescape είναι επιχειρήσεις όπως τα Starbucks, τα Macdonalds, τουριστικές επιχειρήσεις θεματικού χαρακτήρα, όπως είναι το Αρχαίων Γεύσεις, μεγάλα εκθεσιακά κέντρα, θεματικά ξενοδοχεία και άλλα, όπου, λόγω και του χαρακτήρα τους μπορούμε πιο εύκολα να επισημάνουμε κάποια από τα στοιχεία του servicescape. Έτσι για παράδειγμα σε επιχειρήσεις  όπως τα Starbucks ή τα Dunkin Donats, δεδομένου ότι πρόκειται για αλυσίδες επιχειρήσεων που ακολουθούν συγκεκριμένα πρότυπα και εμπορεύονται το ίδιο προϊόν, θα ήθελα να παραθέσω κάποια συγκριτικά στοιχεία, ώστε να γίνουν οι παραπάνω έννοιες πιο κατανοητές.
Τα στοιχεία που θα παραθέσω προέρχονται από μία μελέτη που είχε γίνει στη Νέα Υόρκη για τις αλυσίδες καταστημάτων Starbucks και Dunkin Donuts, για την επιρροή που έχει ο περιβάλλοντας χώρος στα συναισθήματα και στις συμπεριφορές των πελατών. Στο πλαίσιο αυτό, θα παρουσιαστούν κάποια στοιχεία που είναι κοινά σε όλα τα καταστήματα Starbucks και Dunkin Donuts. Η διαρρύθμιση του χώρου, τα τραπέζια, οι καρέκλες, και γενικά όλη η διαμόρφωση επηρεάζει την πρώτη εικόνα που θα έχει ο πελάτης για την επιχείρηση. Η πρώτη διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιχειρήσεις εντοπίζεται στο ότι στα Dunkin Donuts οι πελάτες έχουν άμεση επαφή με τους υπαλλήλους, σε αντίθεση με τα Starbucks που λειτουργούν πιο πολύ σαν self service. Από την άλλη στα Starbucks οι τοίχοι είναι γεμάτοι με πολλά σύμβολα και ταμπέλες, ενώ και στις δύο επιχειρήσεις υπάρχει η κατάλληλη σήμανση ώστε να κατευθύνονται στον χώρο πιο εύκολα οι πελάτες και απαγορεύεται το κάπνισμα κάτι που διατηρεί μία πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα στον χώρο. Όσον αφορά την μουσική, είναι διαφορετική στις δύο επιχειρήσεις, καθώς τα Starbucks παίζουν πιο πολύ rock, ενώ στα Dunkin Donuts παίζουν pop, κάτι που δημιουργεί μία πιο χαλαρωτική αίσθηση για τον πελάτη των Dunkin Donuts. Η ένταση της μουσικής και στις δύο επιχειρήσεις είναι χαμηλή ώστε να επιτρέπει στους πελάτες να επικοινωνούν μεταξύ τους ή να δουλεύουν στα laptop τους. Η θερμοκρασία είναι ευχάριστη και το άρωμα του καφέ είναι έντονο και στις δύο επιχειρήσεις και ειδικά στα Dunkin Donuts. Όσον αφορά τώρα τα χρώματα, τα Starbucks έχουν γήινα σκούρα χρώματα, κάτι που υποδηλώνει απόσταση από τους πελάτες, σε αντίθεση με τα Dunkin Donuts που έχουν αποχρώσεις του πράσινου και του πορτοκαλί. Ωστόσο και οι δύο επιχειρήσεις δίνουν έντονα την αίσθηση ότι κάποιος θα πάει για να πιει καφέ εκεί. Επίσης έχουν πολύ καλό εξαερισμό και σύστημα air-conditioning, δημιουργώντας μία πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα. Η τοποθεσία και των δύο είναι σε πολυσύχναστα αστικά κέντρα, σε πολύ κεντρικά σημεία, όπου κάποιος περνάει για να πιει τον καφέ του, ή κάνει ένα διάλειμμα από την εργασία του, ενώ λόγω της τοποθεσίας τους δεν υπάρχει parking. Τα Starbucks δημιουργούν την αίσθηση της άνεσης στους πελάτες, καθώς έχουν μεγάλους καναπέδες, ωστόσο έχουν πολλά τραπέζια και καρέκλες δημιουργώντας μία αίσθηση συνωστισμού. Τέλος και οι δύο επιχειρήσεις προσέχουν την εικόνα που δίνουν προς τα έξω, διατηρούν ιστοσελίδες, προσφέρουν κάρτες μελών και κάνουν διάφορες ενέργειες marketing.
Ένα ακόμα παράδειγμα για το servicescape και την αντιληπτή ποιότητα, είναι ο ρόλος που παίζει στα εκθεσιακά και στα συνεδριακά κέντρα. Δεδομένου ότι στα εκθεσιακά κέντρα οι πελάτες περνάνε περισσότερο χρόνο στις εγκαταστάσεις και στις παροχές που προσφέρονται από αυτά, όπως είναι τα bar, τα εστιατόρια, τα show που στήνονται και οι δραστηριότητες που προσφέρονται, είναι απαραίτητο αυτά να είναι επαρκή και να ικανοποιούν τις απαιτήσεις των πελατών. Είναι σημαντικό επίσης  ο χώρος του κέντρου να είναι καθαρός και να υπάρχει η κατάλληλη σήμανση που να διευκολύνει την κίνηση των πελατών στον χώρο. Όσον αφορά την λειτουργικότητα, οι μεγάλοι διάδρομοι διευκολύνουν την κίνηση των επισκεπτών, ειδικά σε εκθέσεις που συγκεντρώνουν πολύ κόσμο, ενώ σημασία έχει και το management των υπαλλήλων, που σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει επαρκής αριθμός κατάλληλα εκπαιδευμένων υπαλλήλων, στα κατάλληλα σημεία, ώστε να μην δημιουργούνται προβλήματα και παράπονα. Ακόμα, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο παίζει να είναι καθαρή η ατμόσφαιρα και καλή η θερμοκρασία, ώστε οι πελάτες να μην ζεσταίνονται αλλά ούτε και να κρυώνουν. Η μουσική θα πρέπει να δημιουργεί μία ευχάριστη και χαλαρή ατμόσφαιρα, και η έντασή της να μην είναι ιδιαίτερα δυνατή, ωστόσο αυτό εξαρτάται και από το είδος της έκθεσης. Σημαντικό επίσης είναι να υπάρχει επαρκής συντήρηση στις εγκαταστάσεις του κτιρίου, ώστε να διατηρούνται σε καλή κατάσταση, ενώ ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί και στη διακόσμηση αλλά και στον φωτισμό, που πρέπει να δημιουργούν την αίσθηση μίας ευχάριστης ατμόσφαιρας, ώστε να παρακινηθούν και οι πελάτες να μείνουν περισσότερο στον χώρο, και να καταναλώσουν και περισσότερο. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες επηρεάζουν την επιθυμία των πελατών να περάσουν περισσότερο χρόνο στο εκθεσιακό κέντρο, το οποίο βέβαια και είναι το ζητούμενο, καθώς, όσο πιο πολύ χρόνο περνάνε οι επισκέπτες στο κέντρο, τόσο πιο πολλές επαφές θα κάνουν με τους εκθέτες και τόσο πιο επιτυχημένη θα είναι και η έκθεση.     
Τέλος, ένα ακόμα παράδειγμα αφορά τον χώρο των ξενοδοχείων. Τα ξενοδοχεία αποτελούν έναν ιδιαίτερο κλάδο, που κυρίως αφορά την διαμονή για αναψυχή και στην συνέχεια για εργασία. Λόγω της πληθώρας των ξενοδοχείων που υπάρχουν και του εντεινόμενου ανταγωνισμού, υπάρχει πάντα λόγος για διαφοροποίηση των ξενοδοχείων και για δημιουργία μίας «μάρκας» που θα αποτελεί και το λόγο που θα το επιλέγουν οι τουρίστες. Φυσικά και υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι ξενοδοχείων και καταλυμάτων, όπως είναι τα ξενοδοχεία “resort”, τα ξενοδοχεία πόλεως, τα θεματικά ξενοδοχεία, τα ξενοδοχεία που προσφέρουν υπηρεσίες spa, τα boutique ξενοδοχεία, οι αγροτουριστικές μονάδες, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και άλλα. Όλα αυτά προσπαθούν να διαφοροποιηθούν στον ανταγωνισμό και να κερδίσουν το δικό τους μερίδιο από την αγορά. Το πρώτο που έχει σημασία για τη δημιουργία «χαρακτήρα» σε κάποιο κατάλυμα, είναι η τοποθεσία, η διακόσμηση, ο τύπος της διαμονής που θα προσφέρει και το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Το πιο σημαντικό για τα ξενοδοχεία και για τα καταλύματα από την έναρξη της λειτουργίας τους, είναι να βρουν τον χαρακτήρα που θέλουν να έχουν, να τον δημιουργήσουν και στην συνέχεια να προσπαθήσουν να προσελκύσουν το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Ειδικά στην Ελλάδα όπου υπάρχει πληθώρα ξενοδοχειακών μονάδων και καταλυμάτων και πολλά από αυτά δεν πληρούν καν τις προϋποθέσεις που θα έπρεπε, για να επιβιώσει κάποια επιχείρηση, θα πρέπει να διαφοροποιηθεί και να γίνει ανταγωνιστική. Ο ανταγωνισμός ωστόσο δεν αναφέρεται μόνο στις καλύτερες τιμές αλλά και σε αυτό που προσφέρεις, καθώς το προϊόν που έχει δημιουργηθεί και προσφέρεται θα πρέπει να είναι “value for money”.  Θα πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία ανάμεσα στην ταυτότητα που έχει μία μονάδα και στην εικόνα που έχει δημιουργήσει στους πελάτες της. Σύμφωνα με τον Porter «μία φίρμα διαφοροποιείται από τους ανταγωνιστές της, εάν μπορεί να γίνει μοναδική σε κάτι που είναι σημαντικό για τον πελάτη».
Και στον χώρο των ξενοδοχείων, το servicescape, δηλαδή το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον παίζουν ιδιαίτερο ρόλο. Έτσι και στα ξενοδοχεία παίζει ρόλο η διακόσμηση του κτιρίου, η εσωτερική διακόσμηση του ξενοδοχείου και των δωματίων, τα χρώματα,  η σήμανση, η καθαριότητα, οι οσμές, η μουσική που υπάρχει στο bar ή στο εστιατόριο, η άνεση του χώρου, αλλά και οι στολές των υπαλλήλων αν είναι ομοιόμορφες, κομψές και καθαρές, η συμπεριφορά τους και άλλα. Στα ξενοδοχεία σημαντικό ρόλο παίζουν και άλλες παροχές, όπως είναι τα γεύματα που σερβίρονται, τα ποτά κ.λ.π. Όλα αυτά είναι βασικά στοιχεία που επηρεάζουν την αντίληψη του πελάτη για την ποιότητα και την ικανοποίηση που απολαμβάνει. Εάν ο πελάτης μείνει ευχαριστημένος από το προϊόν και την υπηρεσία που του προσφέρεται, αυτό θα οδηγήσει ίσως σε μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής και μεγαλύτερη κατανάλωση, καθώς και σε επανεπίσκεψη. Στα ξενοδοχεία, πολύ σημαντικό ρόλο για την ικανοποίηση του πελάτη παίζουν οι υπάλληλοι και η συμπεριφορά τους. Καθώς ο άνθρωπος, σε όποιο περιβάλλον και να βρεθεί, πάντα εκτιμά την ευγένεια, την καλή διάθεση και την όμορφη ατμόσφαιρα, η αλληλεπίδραση μεταξύ υπαλλήλων και πελατών παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Το περιβάλλον του κάθε ξενοδοχείου  πρέπει να μπορεί να δημιουργήσει στον πελάτη τα συναισθήματα που θέλει εκείνο να του δημιουργήσει και που θα του δώσουν την εμπειρία που θα τον ικανοποιήσει.   Η εκπαίδευση των υπαλλήλων και η σωστή επιλογή τους, μπορεί να δημιουργήσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε μία ξενοδοχειακή μονάδα. Ένα κατάλυμα λοιπόν, θα πρέπει να δημιουργήσει το προϊόν που θα το κάνει ανταγωνιστικό, να δώσει έμφαση στην ποιότητα και σε όλα τα στοιχεία του servicescape  που θα το διαφοροποιήσουν και τελικά να προσφέρει μία αξιομνημόνευτη εμπειρία.   
Κλείνοντας αυτή την αναφορά, ήθελα να δείξω μέσα από την ανάλυση κάποιων εννοιών και κάποιων παραδειγμάτων, τη σημασία που έχει η ποιότητα στις τουριστικές υπηρεσίες. Μπορεί τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν να έχουν να κάνουν με μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις, ωστόσο η ποιότητα και το servicescape είναι κοινό σε όλες τις επιχειρήσεις. Για αυτό λοιπόν και στον τουρισμό, λόγω του ότι κυρίως μιλάμε για υπηρεσίες, έχει μεγάλη σημασία να προσφέρονται ποιοτικά προϊόντα, που να ικανοποιούν τις ανάγκες των πελατών, να αξίζουν τα λεφτά τους και να προσφέρουν τελικά μία ποιοτική εμπειρία στους πελάτες. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για τον τουρισμό μας, ειδικά σε αυτή τη δύσκολη εποχή. Η αντίληψη ότι οι τουρίστες δεν καταλαβαίνουν και θα είναι ευχαριστημένοι με ότι και αν τους προσφέρουμε δεν «περνάει» πια, για αυτό θα πρέπει σαν χώρα με τουριστική παράδοση να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να παλέψουμε για αυτό και να βελτιώσουμε την εικόνα μας, δημιουργώντας ποιοτικά τουριστικά προϊόντα που θα  στέκονται επάξια στον ανταγωνισμό.  

Γαστρονομία και Αρχαία Ελλάδα-Μία νέα προσέγγιση


Η Ελλάδα ως γνωστόν έχει μία από τις καλύτερες κουζίνες στην Ευρώπη. Ωστόσο πάντα, όταν αναφερόμαστε στην ελληνική κουζίνα, την συνδέουμε άμεσα με την μεσογειακή κουζίνα και διατροφή. Πράγμα που φυσικά και δεν είναι λάθος, απλά στο επίπεδο αυτό συναντάμε αναπόφευκτα και τον ανταγωνισμό από άλλες μεσογειακές χώρες όπως είναι η Ιταλία,η Ισπανία και άλλες. Η Ελλάδα όμως εκτός από την μεσογειακή κουζίνα έχει σαν παρακαταθήκη και μία κατά πολύ παλαιότερη κουζίνα, την αρχαία ελληνική κουζίνα.
Η αρχαία ελληνική κουζίνα, μπορεί μεν να είναι αρχαία, είναι όμως  Ελληνική αποκλειστικά και μόνο.  Το πλεονέκτημα που έχει η αξιοποίηση της Αρχαίας Ελληνικής κουζίνας από εμάς, είναι ότι έτσι συνδυάζουμε την υγιεινή διατροφή, με την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, τον  πολιτισμό, την κουλτούρα και τα ήθη και έθιμα. Μπορεί δηλαδή να αποτελέσει από μόνη της ένα «τουριστικό προϊόν» και να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες μίας θεματικής  τουριστικής εμπειρίας.
Αυτό μπορεί να γίνει συνδυάζοντας  την κουζίνα, όλα αυτά δηλαδή που έτρωγαν οι Αρχαίοι  Έλληνες, με την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας και γαστρονομίας, με τη μουσική που άκουγαν και με τα ήθη και έθιμα που υπήρχαν τότε, δημιουργώντας μία αξέχαστη θεματική εμπειρία.
Η σκέψη αυτή προήλθε από ένα θεματικό σεμινάριο που παρακολούθησα σε ένα κτήμα παρασκευής κρασιού, όπου όλο αυτό που παρουσίασα πρωτύτερα σαν ιδέα, το είδα και στην πράξη. Το σεμινάριο αυτό ήταν διήμερο και περιελάμβανε: μαθήματα μαγειρικής, όπου οι συμμετέχοντες συμμετείχαν στην παρασκευή του φαγητού που αργότερα θα δοκίμαζαν, σεμινάρια από διακεκριμένους ομιλητές που συζήτησαν πάρα πολλά θέματα που σχετίζονται με την γαστρονομία στην Αρχαία Ελλάδα, σεμινάρια γευσιγνωσίας που παρουσιάστηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσουν μία ξεχωριστή εμπειρία, ξενάγηση στο μουσείου οίνου και θεματικά δείπνα.
Όλα αυτά μαζί δημιούργησαν ένα πρωτοποριακό ελληνικό προϊόν, το οποίο και διασκέδασε τους συμμετέχοντες και τους μύησε στα μυστικά της αρχαίας ελληνικής γαστρονομίας, δημιουργώντας τελικά μία αξέχαστη εμπειρία. Αυτός είναι και ο σκοπός άλλωστε, πιστεύω. Να αξιοποιήσουμε αυτά που διαθέτουμε ως χώρα και συνδυάζοντάς τα να δημιουργήσουμε και να προσφέρουμε μία αλησμόνητη εμπειρία. 
Τα σχόλια για το σεμινάριο ήταν πραγματικά εκπληκτικά, γιατί ο κόσμος πλέον αναζητά το κάτι διαφορετικό. Και όπως τα παιδιά έτσι και οι μεγάλοι θέλουν να ξεφύγουν λίγο από την καθημερινότητά τους και για παράδειγμα να διασκεδάσουν μαθαίνοντας. Μπορεί η Γαστρονομία να αποτελεί ένα πιο «ειδικό προϊόν» δηλαδή ένα προϊόν που απευθύνεται σε μικρότερο αριθμό ανθρώπων, ωστόσο το ζητούμενο πάντα δεν είναι να προσελκύσουμε τις μάζες αλλά να προσελκύσουμε και τους ανθρώπους που ψάχνουν το κάτι διαφορετικό.